Nog nooit een jas aan gehoeven

op pad

www.pzc.nl/uit
' En ik heb nog nooit een jas aan gehoeven'        3 mei 2012


door Wendy van den Hurk
H
et ene moment sta je naast een beton­molen en moet je uitkijken dat die tou­ringcar je niet van je sokken rijdt, het andere moment waan je je in een mediterraan berg­landschap.
Muisstil is het ineens. Alleen het gekrijs van eksters klinkt en waar je ook kijkt; alles is groen. Alle soorten groen die je kunt beden­ken. Boven het duin hangt een to­renvalkje. Bewegingsloos, lijkt het wel. Seconden, nee, misschien wel minutenlang. Tot het pijlsnel naar beneden suist, om zich voorlopig niet meer te laten zien.
En dat allemaal op vijf minuten lo­pen van het huis van Gilia Raaij­makers. Ze is nog steeds blij dat zij en haar man er 22 jaar geleden voor kozen om in Zeeland te gaan wonen, toen hij hier een baan kon krijgen. Per toeval belandde het Brabantse echtpaar in Zoutelande.
En dat maakt dat de kinderen en kleinkinderen graag komen loge­ren, en dat Gilia op die momenten écht lekker oma kan zijn.

„Het heeft me altijd verwonderd hoe weinig meeuwen je hier ziet", zegt ze, terwijl we hoe verder hoe hoger komen. Het uitzicht raakt met elke stap verbluffender. En dan staan we nog niet eens op het hoogste punt. Toch kun je Vlissin­gen- Oost al zien, en links de Lan­ge Jan in Middelburg. Gilia ver­klapt dat er dagen zijn dat je Veere kunt zien, en zelfs de Oosterschel­dekering.
De duinen, vertelt ze, zijn er al sinds 1200. Gewoon, opgestoven zand. „Maar niet van dat klapzand, want er groeit van alles. Zeldzame plantensoorten als hondstong, maar natuurlijk ook duindoorn, de oorspronkelijke begroeiing. Die krijgt oranje besjes, die je best kunt eten als je dorst hebt en waar­door de vogels 's winters, als het gevroren heeft, zich een beetje dronken voortbewegen."
Bij elke struik, bij elk blaadje lepelt Gilia een beetje biologie op. Ze blijkt bezig met een IVN-cursus.
En ze is ook nog eens onderwijze­res geweest. Dat verklaart een hoop. „ Samen met kinderen gaan we regelmatig de bossen in. Dan ontleden we uilenballen of we ver­zamelen bodemdiertjes. Het blijft leuk om te leren over je omgeving. Die vlierbessen bijvoorbeeld, die deden ze vroeger in bier. Net als paardenbloemen. Nooit geweten.
En er groeit ook winterpostelein, waar je 's winters heerlijke stamp­potten van kunt maken. En wist je dat hier rozen groeien, gewoon in de duinen?"
Ook nooit geweten. En nu weet ik ook eindelijk waar de deltavlie­gers, die je altijd in de verte ziet zweven, opstijgen. Bovenop dit duin dus. Een speciaal paadje loopt ervoor schuin naar beneden. Een stukje verder dalen we de trap af naar het strand. Een paar pas­sen voorbij strandpaviljoen Her­wegh staan we plotseling te mid­den van duizenden aangespoelde kwallen. Het is weer eens zo ver.
Een glibberige, glinsterende laag bedekt het zand. Je moet uitkijken waar je loopt. Sommige leven nog. Natuurlijk weet Gilia welke soort het betreft. „ Oorkwallen."

H
et is lekker rustig op het strand. Een paar mensen laten hun hond uit, een enkeling zit te lezen voor zijn strandhokje. Een scholekster pikt rondom het paalhoofd en op het einde van de oude palenrij rust een aalscholver uit. Als een levend wasrek, met de vleugels wijd, legt hij zijn veren te drogen. Behalve de schepen in de verte, is ook dich­terbij op het water leven genoeg.
De kustwacht verwisselt een boei.
„ Op welk moment van de dag je hier ook bent, of op welke dag van het jaar", mijmert Gilia, „er is al­tijd wat te zien."
Wat dichter bij het dorp, wordt het drukker. Eenmaal boven op de dijk, kijk je neer op één en al leven­digheid. Zoutelande heeft geen va­kantie nodig om te bruisen. En ook al komen pas de eerste zonne­stralen door; de terrassen lopen al goed vol. Gilia vertelt dat zij elke maandagochtend gaat wandelen, samen met haar buren. „ Al zolang ik hier woon. Dan drinken we een kopje koffie in een strandtent, waar de eigenaar de boel dan nog aan het opstarten is. „ Leuke och­tenden zijn dat. Als je wandelt, ver­tel je elkaar veel. En ik heb nog nooit een jas aan gehoeven."



De duinen en het strand van Zoutelande.
foto's Lex de Meester



Gilia Raaijmakers.



Wandelaars op de dijk van Zoutelande.

Powered by TECNAVIA ">Copyright (c)2012 PZC 03/05/2012