Sporen in Werendijkse Bodem

Belangrijke sporen in Werendijkse bodem

In lichte lijnen de oude wegen en sloten. Rechts onderin 'sporen' van de kerk. De cirkels bovenin kunnen de vliedberg zijn. illustratieUniversiteit Gent door Annemarie Zevenbergen WERENDIJKE - De conclusie van pro­fessor Marc Van Meirvenne van de Universiteit van Gent is duidelijk: „Elektromagnetische golven liegen niet. De bodem zit vol, er zit hier van alles." Wat de Werendijkse klei verbergt, moet later blijken uit nader onderzoek door deWalcher­se Archeologische Dienst.
De eerste resultaten van het elek­tromagnetisch onderzoek dat de Vakgroep Bodembeheer van de Gentse universiteit onlangs ver­richte, laten diverse ' sporen in de bodem' zien. Onder het maaiveld van de akker bij minicamping en boerderij van de familie Dinge­manse, zouden een kerk en een kerkhofje kunnen schuilgaan.
De kerk zou volgens oude kaarten gelegen hebben op de akker ten westen van de boerderij. Het on­derzoek toont aan dat er op de plek die op oude veldkaarten als 't kerk'ofje genoemd staat, inderdaad contouren van 'iets' te zien zijn. Verder arceologisch onderzoek moet nu duidelijk maken of dat in­derdaad de restanten van de kerk­funderingen zijn. Dat kan onder meer met behulp van grondborin­gen worden gedaan. Omdat de ak­ker onlangs is ingezaaid, kan dat pas volgend jaar zomer gebeuren.
Archeoloog Bernard Meijlink: „Het is helaas niet anders. We moeten nog even wachten, maar onze handen jeuken. We zijn in onze nopjes met de eerste resulta­ten van dit onderzoek. Nu kunnen we gericht verder zoeken. De ge­schiedenis van Werendijke is al zo lang in nevelen gehuld. Al sinds de middeleeuwen is daar niets meer van boven de grond te zien. De twee cirkelvormige contouren zou­den ook de plaats van de vliedberg kunnen aanduiden. Die heeft hier waarschijnlijk ook gelegen. Je kunt met dit onderzoek ook heel mooi de oude perceelindeling aflezen. 
'Onze handen jeuken.
De geschiedenis van Werendijke is al zo lang in nevelen gehuld'

Die veranderde drastisch door de eerste grote herverkaveling tussen 1948 en 1950."
Adrie Dingemanse weet zich nog goed te herinneren hoe bijvoor­beeld de oude Werendijkseweg liep. „Dat was een grindweg, ze hebben toen gewoon het grind er­af gehaald. De sloten zijn toen ook gedempt."
Hij vind het heel interessant wat er in 'zijn' bodem verborgen ligt en is ook benieuwd of er inder­daad restanten van de kerk onder de kleilaag liggen. Maar grondbo­ringen moeten toch nog even op zich laten wachten. „Ik heb net het graszaad opnieuw moeten zaaien. De slakken hebben alles op­gevreten. Een ramp. Volgend jaar ligt er pas een mooie grasmat waar je op kan."
Het bodemonderzoek maakt deel uit van het project Gekrompen dorpen van de Stichting Land­schapsbeheer Zeeland (SLZ). Dat heeft tot doel de historie van de voormalige Walcherse parochies weer zichtbaar te maken. Alle ge­huchten krijgen info-panelen. Drie geselecteerden; Werendijke, Poppekerke en Bouwewijnskerke, mogen wat extra's doen.
Meijlink: „We wachten nu op het wetenschappelijk rapport van de universiteit. Daar maken wij een publieksvriendelijk verslag van. Dat kan bijvoorbeeld gebruikt wor­den op het informatiebord over Werendijke bij de minicamping."